Wentylacja mechaniczna

Wymiana powietrza na skutek działania wentylatorów nazywana jest wentylacją mechaniczną. Możliwe jest dzięki temu wytworzenie dużej różnicy ciśnienia w przewodach rozprowadzających powietrze, niezależne od wszelkich wpływów atmosferycznych. Różnica ta jest potrzebna do pokonania oporów (strat ciśnienia) podczas procesu uzdatniania powietrza (odpylanie, ogrzanie, chłodzenie, nawilżanie, osuszanie) i do transportu go siecią przewodów na znaczne odległości. Opory w wentylacji mechanicznej znacznie przekraczają wartości ciśnienia dyspozycyjnego wentylacji naturalnej.

Dzięki wentylacji mechanicznej można skutecznie oddziaływać na temperaturę w pomieszczeniu osiągać założony rozkład ciśnienia i prędkości ruchu powietrza, usuwać większe ilości zanieczyszczeń, itp. Biorąc pod uwagę sposób organizowania wymiany powietrza, wentylację mechaniczną dzieli się na ogólną i miejscową.

Wentylacja ogólna obejmuje swym działaniem całe pomieszczenie, zapewniając w nim równomierną wymianę powietrza.

Wentylacja miejscowa, natomiast, przeciwdziała bezpośrednio zanieczyszczeniu powietrza w pomieszczeniu. Jej zanim jest doprowadzenie powietrza czystego lub odprowadzenie powietrza zanieczyszczonego z określonego miejsca. Służą do tego odciągi miejscowe, nawiewy miejscowe oraz zasłony powietrzne.

Powietrze doprowadzone do pomieszczenia musi być potem usunięte na zewnątrz, gdy jest już „zużyte”po spełnieniu zadań asymilacyjnych. Biorąc pod uwagę sposób dostarczenia i usuwania powietrza z pomieszczeń wentylowanych, rozróżnia się 3 systemy wentylacji mechanicznej: nawiewną, wywiewną oraz nawiewno-wywiewną.

Wentylacja nawiewna polega na doprowadzeniu odpowiedniego powietrza do pomieszczenia i wytworzeniu w ten sposób nadciśnienia. Powietrze ..zużyte” uchodzi na zewnątrz lub do sąsiednich pomieszczeń przez nieszczelność, specjalne otwory lub przewody wywiewnej wentylacji grawitacyjnej. Wentylacje nawiewną stosuje się rzadko, ponieważ z racji swego charakteru byłaby źródłem poważnego wychłodzenia budynku (np. przedsionki teatrów, kin, pawilony wystawowe itp.).

Wentylacja wywiewna, natomiast, polega na mechanicznym usuwaniu powietrza z pomieszczenia. Dzięki wytworzonemu w ten sposób podciśnieniu powietrze napływa do pomieszczenia, przez nieszczelności lub specjalnie wykonane otwory z zewnątrz lub z sąsiednich pomieszczeń. Wentylacja wywiewna nadaje się do pomieszczeń o niewielkiej wymianie powietrza (budynki mieszkalne, ustępy, szatnie, akumulatornie itp.). Typowym przykładem wentylacji mechanicznej wywiewnej jest również wentylacja awaryjna, np. włączająca się w razie rozlania szybko parujących substancji szkodliwych dla zdrowia człowieka, stosowana w niektórych pomieszczeniach magazynowych. Awaryjna wentylacja wywiewna powinna zapewnić co najmniej 10-krotną wymianę powietrza w pomieszczeniach wentylowanych. Największe zastosowanie ma wentylacja nawiewno-wywiewna. będąca połączeniem obu już omówionych systemów za pomocą, której można dowolnie kształtować rozkład temperatury i prędkości ruchu powietrza w pomieszczeniu. System ten stwarza możliwość utrzymywania nadciśnienia lub podciśnienia w pomieszczeniu wentylowanym w zależności od doprowadzonej objętości strumienia masy powietrza nawiewanego i wywiewanego. Każda instalacja wentylacyjna, tj. pewien zespól elementów i urządzeń, składa się z 2 części: nawiewnej i wywiewnej.  Wentylacja nawiewno-wywiewna to elementy zamontowane w części nawiewnej noszące nazwę zespołu nawiewnego, a w części wywiewnej — zespołu wywiewnego.